Zaman Zaman İçinde bizi Zeynel Çok’un “hokkasının dökülüşüne” tanıklık etmeye çağırıyor. Buradaki her dize, “çözdükçe yavaşlayan, çözüldükçe hızlanan” bir ruhun, sığ kıyılardan sonsuz boşluğa bıraktığı bir yankıdır. Buradaki şiirler bir insanın “hiç”e düşerken nasıl “şeffaflaştığının” hikâyesidir.




